Waldemar Krzystek, reżyser filmu “80 milionów” uznał, że dobrą formą będzie przyjęcie narracji odpowiedniej dla czarnej komedii. Well. W sumie, czemu nie? Nie ma co się czepiać. Trudno wymagać, aby każdy film opowiadający historię Polski był rozgrywany na wysokim “C”. A zapewne kasowy i recenzencki sukces “Rewersu” sprzyja tak wytyczonej drodze:-)

W ubiegły weekend, we Wrocławiu na moście Grunwaldzkim, kręcono sceny z masowym udziałem statystów. W sobotę – wystąpienie po podpisaniu Porozumień Sierpniowych, a w niedzielę bitwę z ZOMO (już z czasu stanu wojennego).
Fragmenty pokazali w “telewizorze”. Coś mnie lekko zaniepokoił widok skaczących na styl pajacyka (taka zabawa ze szkoły podstawowej na zajęciach z WF) ludzi, którzy śpiewają piosenkę zespołu Perfect, ale… ale OK, nie bądźmy malkontentami.

Aż tu nagle… otrzymuję na skrzynkę pocztową link od zaprzyjaźnionego blogera Dantego. Na platformie Rebelya.pl została zamieszczona relacja młodej statystki, która uczestniczyła w zdjęciach we Wrocławiu do filmu Krzystka.

Wpis rozpoczyna się słowami: “…statystowałam w ten weekend w filmie Waldemara Krzystka “80 milionów”. Film opowiada, według relacji prasowych, o słynnej akcji Piniora we Wrocławiu, i ma pokazać także rzeczywistość stanu wojennego”.

Relacja nie jest dramatyczna, ani nie dotyczy “rzeczy i spraw” strasznych, ale zawiera parę zabawnych szczegółów i opisów:

…pośrodku mostu ustawiono barykadę z kubłów na śmieci (równiutko, pod sznureczek). Tam nie było barykady, to widać także na zdjęciach – pomijając już to, że niby skąd się mały wziąć kubły na śmieci w takiej ilości na środku mostu? Ale to nic. Na kubeł wskoczył jeden z aktorów (zdaje się, że Marcin Bosak) i wrzasnął “Jebać ZOMO!”, na co oczywiście tłum odpowiedział “Jebać, jebać, a się nie bać”. Po chwili aktor krzyknął do Olgi Frycz siedzącej na dachu tramwaju “Puszczaj”, na co ta podpięła olbrzymi głośnik do kabla i puściła… “Chciałbym być sobą” Perfectu. I, rzecz jasna, tłum śpiewa “Chcemy bić ZOMO wreszcie”. Tymczasem dowódca ZOMO krzyczy przez szczekaczkę: “Ten koncert jest nielegalny! Natychmiast opuścić most!”.
(..)
W końcu zaczęto kręcić scenę z armatką wodną (…)
Na czele zadymy kamieniami rzuca kto? Filmowy Frasyniuk i Józef Pinior. W 1982 roku! W środku stanu wojennego! Ukrywają się przed SB na czele zadymy! Oczywiście kaskaderzy podbiegają do jadącej armatki wodnej (woda leci z dolnych dysz!) i kopią w zderzak kopniakiem z półobrotu a la Chuck Norris.
I co krzyczy tłum statystów? “Gestapo”? Nie. “Solidarność”. Do tego kazano nam wymachiwać co chwila rękami robiąc “zajączka”. Na logikę – jak się ucieka przed polewaczką, to ma się tyle energii, że wystarcza jej na ucieczkę, okrzyki i jeszcze na machanie ręką. Oczywiście.
(…)
W końcu ogłoszono 40 minut przerwy. Prawie wszyscy statyści ruszyli do namiotów. Ja się zaplątałam z drugiej strony mostu, bo akurat facet przyniósł mi termos z kawą. Wróciłam po chwili na most, żeby zobaczyć, co kręcą, z czystej ciekawości. Siadam na krawężniku koło starszej kobiety, która statystowała z córką i patrzymy, jak do tramwaju wsiada aktor. Ponieważ nie oglądam tv, dopiero po chwili skojarzyłam, że to Filip Bobek, grający Frasyniuka.
Co robi Frasyniuk?
Wsiada do tramwaju i… bohatersko taranuje armatkę wodną.
Kobieta koło mnie: “O Boże…”.

(całą relację statystki można przeczytać tutaj)

Jaki będzie obraz “80 milionów”? Bez uprzedzeń należy poczekać do premiery. Wszak ma być to film o facetach z jajami. Cholera, tylko jak słyszę to powiedzenie, to przypomina mi się jeden komiksowy rysunek, gdzie facet z jajami to znudzony gość z koszykiem kurzych jaj pod ręką. Ale, nie marudźmy. Choć mam nadzieję, że nikt nie wpadnie na pomysł, aby film kończył się sceną z Frasyniukiem odjeżdżającym tramwajem w siną dal na tle zachodzącego słońca;-) Nie, bo takie numery to tylko w kinie amerykańskim przechodzą:-)

Tradycyjnie już z Mańkiem i Dominiką nie potrafiliśmy się zorganizować i za kupowanie karnetów zabraliśmy się gdy już ich nie było. Nic to! W piątek po południu wyruszyliśmy zdobywać Jarocin. Na Ska P czekaliśmy kilkanaście lat! Na Lao Che niestety nie zdążyliśmy. Organizacja festiwalu nie robiła dobrego wrażenia, opaskowanie, wymiana pieniędzy na specjalne bony, za które kupowało się jedzenie i picie wydawała się zbędnymi działaniami. Ale niech będzie. Jakiś sens w tym był. Ale nie chcę oceniać organizacji. Chyba organizatorzy nie spodziewali się, że sprzedadzą wszystkie bilety.

Wracając do SKA P. Hiszpanie z Madrytu dali niesamowity show. Wspaniała muzyka i zaangażowane teksty, poświęcone m.in. pedofilii w kościele czy sytuacji Palestynie robiły wielkie wrażenie. Nic więc dziwnego, że dołączyliśmy do tańczących ludzi. Oby więcej takich koncertów…

Click here to view the embedded video.

Mam nadzieję, że SKA P szybko wróci do Polski. Podobnie zresztą jak Flogging Molly, kapelka grając irlandzki folk nieco szybciej niż Pogues. Irlandzcy Amerykanie zagrali w niedzielę naprawdę świetnie! Szkoda tylko, że przyszło im grać jak jeszcze było jasno…

Click here to view the embedded video.

No i ostatni zespół, który zrobił na mnie wielkie wrażenie – Gossip i niesamowita wokalistka Beth Ditto. Kobieta ta, o naprawdę słusznej wadze, jest niesamowicie charyzmatyczna i energetyczna. Potrafi to przekazać i porwać ludzi do zabawy. Wielkie wrażenie zrobiła gdy przed ostatnim kawałkiem zeszła ze sceny i weszła w tłum (co wywołało panikę wśród ochrony) i zaśpiewała znany niegdyś utwór W. Houston z filmu “Bodyguard”. Nie zabrakło w jej repertuarze przeróbki Tiny Turner i chyba Eurythmics. Mimo, że muzycznie to nie moja bajka to jednak duży szacunek dla niej i zespołu.

Click here to view the embedded video.

Dziwne, przecież od dawna było wiadomo, że organizatorom zależy na przyciągnięciu jak największej liczby turystów. Spoty reklamowe, zapisy zachęcające do udziału w bitwie-rekonstrukcji, promocja w necie, oficjalne państwowe obchody… Wszystko było oczywiste. A jednak nie udało się i całe wydarzenie było dość chaotycznym nerwowym kotłem, w którym uczestniczyło 120 tysięcy widzów i zaledwie 300 pilnujących porządku policjantów.

Cóż, miała być szansa i promocja. Rzeczywiście okazja ku temu doskonała. Perspewktywy szerokie – sami pisaliśmy o tym na 5Władzy. Dlaczego więc tak wyszło? Być może – naszym – zabrakło wyobraźni i zdolności strategicznych, jakie na szczęście miał Władysław Jagiełło 600 lat temu :-)
Czy EURO 2012 również przerośnie założenia organizacyjne? Oby nie, bo w planach jest rozegranie kilkunastu spotkań, a nie tylko jedenj bitwy;-)